Skip to content

Ortaya çıktıkları günden beri en kendine has müzikal tariflerden birini sunarak ve bu tarifi yıllar boyunca aynı lezzette korumayı başararak, metal dünyasının yeni yüzyılda yetiştirdiği en değerli gruplardan biri olmayı fazlasıyla hak eden Mastodon‘un kariyerinin en uzun arasının ardından nihayet kulaklarımızı yeniden ziyaret etmiş olması, şüphesiz metal adına bu yılın en kıymetli ve akılda kalıcı gelişmelerinden biri oldu. Bunun da ötesinde, aslında söz konusu uzun araya da neden olan çok daha önemli iki gelişme vardı hiç kuşkusuz. İlk olarak grup, geçtiğimiz yıl şaşkınlık yaratan bir haberle kuruluşundan bu yana ilk kez kadrosunda köklü bir değişikliğe giderken, doğal olarak yıllardır büyük bir titizlikle koruduğu o leziz müzikal tarifin de yeniden şekillenmesine yol açmıştı. Bunun hemen ardından gelen ve daha da derinden hissedilen gelişme ise, bu ayrılığın baş kahramanı olan Brent Hinds‘in zamansız ve üzücü kaybı oldu.

Aslında Mastodon, kariyeri boyunca buna benzer kayıplar yaşamış ve bu kayıpların grup üyeleri üzerinde yarattığı sarsıcı etkiyi müziğine yansıtarak gücünü artırmış bir grup oldu. Davulcu Brann Dailor‘ın kız kardeşi Skye‘ın ölümünün ardından gelen Crack the Skye, adını ve duygusal ağırlığını sevilen birini kaybetmenin dünyayı sarsan etkisinden alırken, grubun kariyerindeki en güçlü çıkışlardan birine de dönüşmüştü. Bu son aradan önceki son albüm olan Hushed and Grim ise, uzun yıllar boyunca grubun menajerliğini yapan ve 2018 yılında hayatını kaybeden Nick John‘un kaybının müzikal bir yansıması olarak şekillenmişti ve grubun bu en uzun albümünün neredeyse tamamına kayıp, kabullenme ve yeniden ayağa kalkma temaları hakim olmuştu. Marrow Deep‘in de Brent Hinds‘in yanısıra Brann Dailor‘ın annesinin ölümünün ardından yaşanan bir yas sürecinin sonunda ortaya çıktığını düşündüğümüzde, albüm boyunca sert riff’lerin ardında saklanmış olsa da hissedilen benzer duygusal atmosferin kaynağı da daha net anlaşılıyor.

Bestelenişi, kaydı ve yayınlanması sürecinde grubu çevreleyen duygusal atmosferin ardından, Marrow Deep‘in müzikal tarafına odaklanacak olursak; albümü doğru okuyabilmek için öncelikle Mastodon‘un ilk kez deneyimlediği bu köklü değişimi öncesinde yıllar boyunca neredeyse kusursuz biçimde uyguladığı, aynı zamanda kendisinden sonra gelen pek çok gruba ilham veren müzikal tarifi anlamakta fayda var. Şef hassasiyetiyle kâğıda dökmek zor olsa da, annelerimizin geleneksel usulüne sadık kalarak bu tarifi aşağıdaki şekilde anlatmak mümkün sanırım:

  • Avuç içi kadar, Brann Dailor‘ın teknik zekâyı saykedelik dokunuşlarla harmanlayan kendine has davulu
  • Üzerine kıvamını alana kadar, Brent Hinds‘in güneyli köklerden ve surf rock’tan beslenen, metalin sertliğiyle birleşen sıra dışı solo gitarı
  • Bir tutam, Bill Kelliher‘ın bu yapı için sağlam zemini hazırlayan karakteristik ritim gitarı
  • Göz kararı, Troy Sanders‘ın rock’n roll ve punk kökenlerinden beslenen güçlü bas gitarı
  • Bütün bunların üzerine bolca, gruba o değişken duygusal karakterini kazandıran Sanders, Dailor ve Hinds‘in birbirini tamamlayan üçlü vokali

İşte, ilk bakışta birbirine pek yakın görünmeyen bu malzemeler yirmi yıla yayılan sekiz albüm boyunca dinleyicilere benzersiz bir ziyafet sunmuştu. Ancak tarife kendine özgü tadını veren temel unsurlardan biri olan Brent Hinds‘in yokluğu, Mastodon‘un ilk kez mutfağa farklı bir reçeteyle girmesi anlamına geliyordu.

Burada devreye giren Nick Johnston, hiç kuşkusuz virtüöz gitaristliği ve uzun yıllardır yayınladığı güçlü solo çalışmalarıyla güven veren bir isim. Ancak detaylara inildiğinde, her ne kadar imajını ve gitar sololarını sertleştirerek gruba uyum gösterdiği net bir şekilde hissedilse de Brent Hinds‘in gruba kattığı eşsiz renkten farklı olarak daha geleneksel hard rock çizgisinden beslenen yaklaşımının, tarifte az da olsa değişikliğe yol açtığı da açıkça hissediliyor.

Bu farklılığın yarattığı boşluğu doğru okuyan grup, tarife eklediği João Nogueira‘nın klavye ve sentezleyici dokunuşlarıyla oldukça isabetli bir hamle yapmış. Her ne kadar klavye Mastodon‘un sesinin uzun süredir bir parçası, Nogueira da yıllardır grubun turne kadrosunun bir üyesi olsa da, özellikle Snakes for Dinner‘dan itibaren belirginleşen katkısı albümün kapanış bölümünde doruğa ulaşıyor. Böylece ortaya çıkan yeni melodik katmanlar, grubun ses paletine taze renkler eklemiş.

Ancak yine de bir eksiklik hissi kaçınılmaz olarak kendini gösteriyor. Mastodon etkisinin en önemli unsurlarından biri olan üçlü vokal yapısı ikiye düşünce, bazı pasajlarda Brent Hinds‘in sesinin kattığı o farklı rengi ve karakteri ister istemez arıyorsunuz. Nick Johnston gitar işçiliği konusunda üzerine düşeni başarıyla yerine getirse de, işin bu tarafında bir katkıda bulunmuyor; ki bu da son derece anlaşılabilir bir durum. Grubun bu boşluğu doldurmak adına tarife eklediği malzeme ise zengin konuk vokal kadrosu olurken, bu tercih de büyük ölçüde amacına ulaşıyor. Albüm boyunca Queens of the Stone Age‘den Josh Homme (Snakes for Dinner), Converge‘den Nate Newton, Lamb of God‘dan Randy Blythe (A Vampire’s Demeanor), Gojira‘dan Joe Duplantier‘in (The Vanishing) ve Clutch‘tan Neil Fallon‘un (The Three Fates) vokalleriyle karşılaşmak mümkün.

Buradaki iş birliklerinin önemli bir kısmının temelinin geçtiğimiz yıl gerçekleşen Black Sabbath vedası Back to the Beginning‘de atıldığını düşünmek hiç de zor değil. Bunu düşündüren en büyük ipucuysa, söz konusu isimlerin büyük bölümünün o gün sahnede yer almasının yanı sıra, albümün zirvesi olarak gördüğüm The Vanishing‘in büyüleyici bas gitar açılışının bizzat Geezer Butler ustanın imzasını taşıması. Parçada duyduğumuz, Planet Caravan‘ı hatırlatan yankılı ve rüya benzeri vokaller ise üzerindeki Black Sabbath etkisini daha da pekiştiriyor. Saykedelik etkisini artıran João Nogueira klavyeleri ise, müzisyenin albüm üzerindeki etkisinin en yoğun hissedildiği anlardan birini oluşturuyor.

Albümün bir diğer önemli durağıysa, albümden çıkan ilk tekli olan ve bizzat Brent Hinds‘le Brann Dailor‘ın annesine adanarak, yazılırkenki hissiyanı direkt olarak açık eden Your Ghost Again. Grubun karakteristik formülünü mümkün olduğunca koruduğunu hissettiren parça, albümle geçmiş arasındaki köprü olma görevini başarıyla yerine getiriyor. Albümün ilk yarısındaki diğer parçalarda da aynı hissi yoğun bir şekilde yakalamak mümkün.

Bir diğer tekli olan In the Ruins ise, akılda kalıcı ana melodisiyle albümün hit ihtiyacını karşılayan parçaların başında geliyor. Brann Dailor ve Nick Johnston‘ın parçanın kapanış bölümünde sergiledikleri performans ise grubun bundan sonraki adımlarına dair umutlu olmak için fazlasıyla geçerli gerekçeler sunuyor. Dailor‘ın artan yüküyle üzerine düşeni yalnızca burada değil, Out Like a Lamb gibi diğer parçalardaki etkileyici performansıyla da başarıyla taşıdığını ayrıca belirtmeyeyse gerek olmasa gerek. Tabii aynı durum, Troy Sanders ve Bill Kelliher için de geçerli.

Kapanışı yapan The Three Fates, adını Yunan mitolojisinde insanların doğumunu, yaşamını ve ölümünü belirleyen üç kız kardeşin hikayesinden alırken; albümün yaşanan kayıplar üzerine şekillenen temasını pekiştiriyor. Neil Fallon‘un muhtemelen Zeus’u temsil ederek ağzından dökülen sözleriyse etkisini arttırıyor. Sonda yer alan Nogueira öncülüğündeki enstrümantal kısımsa tüm grup elemanlarının en üst düzeyde sergilediği performansla parça ve albüme leziz bir kapanış sunuyor.

Son olarak albümün prodüksiyonuna değinmem gerekirse, albümün alışılageldik kirli Mastodon sound’undan uzaklaşmış olmasının, ilk kez bu denli büyük bir değişikliğe giden bir grup için ilaveten bir farklılık yaratarak ufak da olsa bir handikap oluşturduğunu söylemem gerek.

Sonuç olaraksa Marrow Deep, daha önce sekiz kez aynı içeriği sürekli çeşitlendirerek sunduğu farklı ziyafetlerle hiçbir zaman dinleyicisini hayal kırıklığına uğratmamış bir grubun, zorunlu olarak ilk defa farklı bir tarifle hazırladığı yemeği de başarıyla servis edebildiğine tanıklık ettiğimiz bir albüm. Darısı daha nicelerine…

8.5
8.5