Karnivool - In Verses

Dile kolay bir Karnivool albümü ile yakından haşır neşir olmayalı tam 13 sene geçmiş. O nedenle In Verses’i dinlerken de, yoruımlarken de farklı duygular gidip gelip en nihayetinde bir yere oturunca, ben de yazının başına oturmaya karar verdim. Hepsinden önce söylemek gerekirse uzun bir bekleyişin ardından 2021’de All It Takes ile ancak çıkılabilen yeni albüm yolculuğunun, sonrası yine uzun sürse de nihayete ermesi ve kendi ülkesinin prog rock / metal sahnesinin bu öncü grubunun sonunda tam zamanlı bir albümle arz-ı endam etmesi mutluluk verici.

Albüm beklediğimiz ve umduğumuz Karnivool ziyafetinden de tatlar barındırıyor elbette. Bu Karnivool ziyafetini tarif edecek olursak kısaca eski albümlere geri dönmek iyi olacaktır. Grup 23 yıl önce Themata eşliğinde yola çıkarken, dönemin rüzgarını arkasına almış nu metal türünden bir örnek sayılabilecek albümü, süsledikleri karmaşık ritimler ve melodik vokallerle beraber progresif bir kimliğe taşımıştı. Bu sayede de kendilerini müzik piyasasında ayrıştırmayı başarmışlardı. Sonrasında bu tarzlarını çok daha rafine hale getirdikleri, hatta neredeyse mükemmelleştirdikleri, en iyi albümleri apoletini muhtemelen sonsuza dek taşıyacak olan Sound Awake geldi. Ve en iyi hallerini bu kadar çabuk yakalamış olmaları belki de grubun laneti gibi oldu. Zira daha karmaşık bir yapıya sahip 2013 tarihli Asymmetry için de kimse olmamış bir albüm diyemez elbette ama bu sefer dinleyicide bekledikleri karşılığı buldukları da pek söylenemez. Kendimce bu albüme biraz haksızlık edildiğini düşünürüm. Ama en nihayetinde bu karşılık görememe durumu grubu etkilemiş ve hali hazırda zaten mükemmeliyetçiyken bir sonrasındaki adımlarını daha da dikkatli atmaya itmişti. Bu sebeple birkaç kez sil baştan yapmışlar, hatta 2016 – 2019 yılları arasını “akıl sağlığımızdan daha mı önemli” diyerek tamamen boş geçirmişlerdi. Yaş ve zaman ilerledikçe ailevi durumlar da devreye girince bu süreç 13 yıla ve In Verses‘a kadar ulaşmış oldu.

Nihayet kavuştuğumuz bu albümle geçirdiğimiz bir saati aşkın süreye değiyor mu sousunun cevabıysa en bahşta bahsettiğim karmaşık durumun ta kendisi zaten. Tek tek baktığımızda albümde kötü bir tek parçayı işaret etmek kesinlikle mümkün değil. Albümün geneline bakınca da biraz dinginleşmiş olsa bile gayet eli yüzü düzgün bir Karnivool albümü olmuş. Ama bu onu harika bir albüm haline de getirmiyor işte. Zira, içinde parlayan parça da bulmak hayli zor; ve bu durum bana göre nispeten uzun dinleme süresi içerisinde tekdüzelik yaratarak dinleyicinin ister istemez dağılan ilgisi ile biraz olumsuz yansıyor. Hepsi ayuı seviyede tad verse de bazı parçalardan vazgeçebilmeyi bilmenin önemi de burada ön plana çıkıyor. Ne yalan söyleyeyim dinlerken “ne vardı bir iki parçayı da sonraya saklasanız ve sonraki albümün çeyreği hazır olsaydı” diye düşünmeden edemedim.

Bu benzer seviyedeki parçalar mevzusu özellikle albümün ilk kısımı için geçerli olunca sonuna kadar ilgiyi korumak daha da zorlaşıyor. Ghost, Drone ve Animation… Üçü de iyi hoş ama ilk bölümün yıldızı ve albümün hit parçası olmayı hakedeni ise kesinlikle Aozora. Özellikle davul yürüyüşleri ve hayli aklıda kalıcı nakaraty kısmıyla. Öyleyse hep beraber:

“Waiting for the great escape”

İkinci kısımdaysa hit olma çabası içerisindeki tek parça olarak All It Takes olarak görülebilir. 2021’de ilk dinlediğimde geri dönüş habercisi olarak bu bakımdan çok yeterli görmediğim parçanın albüme yerleşmiş hali için de bu durum geçerli. Ama ona da kötü diyemem tabii. Albümde en beğendiklerimse ikinci kısıma saklanmış. Sabırla hedefe varış haliyle Conversations, Guthrie Govan’ın (The Aristocrats, ex-Steven Wilson, ex-Asia) leziz katkısıyla değerlen ve farklılaşan Reanimation ve derin hissiyatının etkisiyle Opal albümdeki diğer parçaların bir adım önündeler bana göre. Ama sadece bir adım 🙂

Sözün özü kısmına gelecek olursak, In Verses‘ın yine uzun bir süre sonra gelmiş taze Textrures albümü Genotype kadar beni heyecanlandırdığını söyleyemem. Ama ilerideki işleri için hala umut da barındırıyor bence. Karnivool’un bir şeyler ürettiğini duymak zaten başlı başına sevindirici. Umarım bundan sonrasında daha aktif kalabilirler.