Advent Horizon - Falling Together

Utah çıkışlı Advent Horizon, muhtemelen pek çok kişinin olduğu gibi benim de radarıma 2023 tarihli üçüncü albümleri A Cell to Call Home ile girmişti. Sonradan geriye dönüp ilk iki albüme kulak verdiğimde 8 yıllık bir aradan çıkan bu çalışma kelimenin tam anlamıyla grubu olgunlaştırmış ve güçlü bir geri dönüş sağlamıştı.

Şimdiyse, bu olgun meyvelerin tam da mevsimine ulaşmış olduğu dördücü albümleri ile karşımızdalar. Kestirmeden söylemek gerekirse Falling Together, bugüne kadar Advent Horizon’ın elinden çıkan en iyi iş olmuş.

Öncelikli olarak albümün cesur ve sorgulatıcı temasından başlamak gerekir diye düşünüyorum. Parçaların sözleri, grubun kurucusu ve ana söz yazarı Rylee McDonald’ın kişisel deneyimlerinden yola çıkarak; çocuklukta edinilen inançların ve öğretilen kabullerin sorgulanması, ardından bu sorgulamanın günümüzde hâlâ süren bölünmelere dönüşümünü anlatıyor. McDonald’ın albüm hakkındaki Bandcamp’te yer verdiği düşüncelerine kulak verince bu tema daha iyi anlaşılacaktır:

“Son on yılı çocukluğumu yeniden gözden geçirerek geçirdim ve bana öğretilen birçok “gerçeğin” aslında özenle şekillendirilmiş inançlar olduğunu fark ettim. Kendi deneyimlerime dayanıyor olsa da, bunun hâlâ din, siyaset ve sınıf üzerinden birbirimizi böldüğümüzü — kalıcı bir “biz ve onlar” ayrımını — ortaya koyduğunu gördüm. Falling Together, bu yansımaları şarkıya dökme girişimimdir.”

Böyle büyük bir iddianın altından, ara ara vereceğim örneklerde de göreceğiniz üzere sözleriyle ziyadesiyle kalkmayı başaran albüm, bunu müzikal gücüyle de destekliyor. In A Lone And Dreary World gibi muazzam bir epik parçayla açılan bir albüm için aksi düşünülemezdi zaten. Rylee McDonald ve aynı zamanda eşi olan Kristen McDonald’ın vokalleri uyum içerisinde dinleyeni sürüklerken, araya davulcu Mike Lofgreen’in haykırışları girip tansiyonu arttırıyor. Sağlam riff’lerle akustik ksımlar içiçe geçerek parçanın tansiyonunu ayarlıyor. Parçanın şiirsel yoğunluğu arttıkça müzik de büyüyor. Her iyi epikte olduğu gibi müzik bir dönüşümle ilerliyor ve tanıdık temalar ara ara geri dönüyor. Ve sonuç olarak, bana göre bu sene kulağımıza çalınan en iyi parçalardan biri ortaya çıkmış ve albüm zirvesini daha en başında bulmuş oluyor.

“…As we stand on the surface
Nothing is what we believed
No evil to burn us
And we’re finally free
These chains fall at our side
And with our arms toward the sky
We cry –
Now my thoughts are realigned
And with my conscience redesigned
I will cry – Redefine…”

Zirveden giriş yapılan albümlerden öğrenilmiş çaresizlikle kalan parçaların “filler” hissi vereceğini düşünenler içinse Faith’s Window cevabı geliyor. Adından da anlaşılacağı gibi albümün temasının en yoğun hissedildiği parça, aynı zamanda ikili vokalle haykırışların kontrastı ve sağlam rifflerle sentezleyici / klavye arasında kurulan dengesiyle albümün müzikal yansımasının da en kestirme tarifi haline geliyor.

“…Faith is a window
We can’t look through
But I’m addicted to you
It’s only a halo
The anchor that I know
I’m willing to let go…”

Patience‘ın hakkını teslim ederek Past Life Parable‘a geçecek olursak karşımızda Falling Together‘ın davul ritimleriyle en eşlik edilesi parçası, ana melodisi ve sağlam nakaratıyla da tam bir albüm habercisi duruyor; ki grup da zaten Mart ayında seçimini bu parçadan yana yapmıştı.

“…You’re tired of your own skin
You’re not fooling anyone
Least of all yourself
And you’re hanging on to
A past-life parable…”

Arkasındansa bana göre albümün ikinci zirvesi olan Gravity ikilisi geliyor. Akustik gitarla başlayan Gravity I, ardından grubun tamamının katılımıyla bizi ikinci kısma taşıma görevini layıkıyla yerine getiriyor. Gravity II ise, sert riffler ve yoğun davullarla oluşturduğu melodik kaos ve aralarda beliren kısa enstrümantal kısımların üzerinde yükseliyor. Albümü kapatan Animals‘ın ise bu yükselişin ardından yumuşak bir iniş görevi gördüğü söylenebilir.

“…We can take your mind off the pain
You can step outside of the frame
And say to the monster inside
You don’t own me
We can take your mind off the pain
You can step outside of your brain
And say to the monster inside
You don’t own me”

Son tahlilde bugün itibarıyla sınıfı geçen albümlerin epeyce fazla olduğu ama damgasını vuracak işlerinse pek çıkmadığı bir sene geçirdiğimizi gözönüne alacak olursak Falling Together, kesinlikle dikkat edilesi bir albüm. Advent Horizon’ın A Cell to Call Home ile göstermeye başladığı potansiyelinin ardından, çok bekletmeden en iyi çalışmasını yayınlamış olması ise sevindirici. Bir sonraki adımları da elbette ki merak konusu…