1986’da Kaliforniya’nın Palm Desert bölgesinde kurulan Yawning Man, uzun süre çölde jeneratör partisi adı verilen doğaçlama konserler (jam session) düzenleyerek, ilk albümünü (Rock Formations) çıkardıkları 2005 yılına kadar varlıklarını bu şekilde sürdürdü.
Gary Arce (gitar), Alfredo Hernandez (davul), Mario Lalli (bas), Larry Lalli (gitar) tarafından kurulan grup, Desert Rock ve Stoner Rock türünün mucidi olup enstrümantal, atmosferik ve doğaçlama odaklı parçaları ile başta Kyuss, Queens of the Stone Age, Fatso Jetson gibi gruplar üzerinde derin bir etki bırakmıştır. Grubun ilk dönem kadrosunda yer alan Larry Lalli, Yawning Man resmi albüm sürecinde yer almamıştır. Alfredo Hernandez ise bir dönem Kyuss ile birlikte çalmış, 2011 yılında Yawning Man’deki görevini Bill Stinson’a devretmiştir. Kyuss, …And the Circus Leaves Town albümünde Yawning Man’in Cataraman şarkısını kavrayarak onlara adeta bir saygı duruşunda bulunmuştur.
Bir perşembe gecesi tren beklerken yeni çıkan albümlere göz atmak için Spotify’ı açtım. Yawning Man’in son albümünün (Pavement Ends) yayımlandığını fark ettim. Bununla da kalmadı; etkinlikler kısmında grubun Avrupa turnesinde olduğunu da gördüm. Hemen evime en yakın şehir olan Rüsselsheim konserine bir bilet aldım ve geriye zor olanı yapmak, yani beklemek kaldı.
12 Aralık günü gelip çattığında trene atlayıp konserin olduğu şehre doğru hareket ettim. Konser mekanı Das Rind adında küçük ve sempatik bir mekândı; saat 19.00 itibarıyla kapılarını açan ve yavaş yavaş dolmaya başlayan mekân taş çatlasın 200 kişi kapasiteliydi. Konser öncesi açılan Stoner Rock şarkıları bizleri geceye hazırlarken saatler 20.00’yi gösterdiğinde bizleri Gary Arce’ın bir diğer grubu Softsun karşıladı.
Softsun, açılışı yaparak Yawning Man öncesi seyirciyi ısıtma görevini üstlendi. Yavaş tempo, ağır ilerleyen bir bas gitar ve güçlü reverb kullanımıyla grup bizleri hemen etkisi altına aldı. Yaklaşık 4-5 şarkı çalıp teşekkürler eşliğinde sahneyi Yawning Man’e bıraktı.
Saatler 21.00’i gösterdiğinde ise Yawning Man sahnedeydi. Pavement Ends albümünü baştan sona çalan grup, sona doğru etkileyici bir jam ile geceyi taçlandırdı. Uzayıp giden atmosferde Mario Lalli’nin enstrümanındaki hâkimiyeti güçlüydü ve görülmeye değerdi. Davulda Bill Stinson bir o kadar gösterişten uzak ve başarılıydı. Gary Arce ise pena kullanmadan çaldığı gitarıyla yılların tecrübesi imajını çiziyordu. Grubun bizleri çölde ufka bakarcasına alıp götüren performansları yaklaşık 70 dakika sürdü. Konser sonrası Mario Lalli’nin elini sıkıp müzikleri için teşekkür ettim. Kendisi çizdiği mütevazı ve içten tavır ile bazı kahramanların pelerin takmaya gerek duymadığını bir kez daha hatırlatmış oldu.
Öyle konserler vardır ki bıraktığı etki uzun süre bizlere moral kaynağı olur ve ruhumuzu derinleştirir. Bu kesinlikle o konserlerden biriydi. Teşekkürler Yawning Man!
Ses için yollara düşenlere ve gürültüde kendini bulanlara selam olsun!