Barrens & Oh Hiroshima @ Mainz

Avrupa post-rock/metal sahnesinin son dönemde ses getiren İsveçli dörtlüsü Barrens‘ın, Mainz‘da Schon Schön isimli mekânda Oh Hiroshima ile birlikte bir konser vereceğini öğrendiğimde yaşadığım mutluluk tarif edilemezdi. Karanlık atmosferi, güçlü gitarları ve synth kullanımıyla enstrümantal gücünü son albümleri Corpse Light ile bir hayli üst seviyeye taşıyan Barrens‘ın sahnesini merak etmek için pek çok neden var. Gitarlar, davul, bas ve synth’lerin birbirini besleyerek oluşturduğu güçlü sounda canlı şahit olmak, bu nedenlerin en güçlüsü olarak öne çıkıyor.
Oh Hiroshima ise bu yıl çıkardığı And the Dead Tree Gives No Shelter albümüyle alkışları bir kez daha toplarken, sahnesini ilk kez deneyimleyecek olmak, grubu kendi adıma en büyük heyecanla beklediğim isimlerden biri hâline getiriyordu.
20:00 civarı sahneye çıkan Barrens, son albümlerinden Periastron ile harika bir açılış yaparak henüz ilk dakikalardan seyirciyi etkisi altına almayı başardı. Gitarların synth’lerle olağanüstü uyumu bizlere harika bir gece olacağının sinyallerini verdi. Albümün en sevdiğim şarkılarından biri olan The Derelict ile devam ediliyor yolculuğa. Sakin başlayıp gerginliği iliklerime kadar hissetmeme neden olan bu parça, yine müthiş gitar-synth uyumuyla yerini Sorrowed isimli şarkıya bırakıyor. Melodilerin melankolisi ve enstrümantal bir şarkı olmasına rağmen Sorrowed, büyüsüyle grubun seyirciyi etkisi altına aldığı şarkı olarak geceye damgasını vuruyor. İlk albümlerinden The Passing ile devam eden grup, sakin bir pasajdan öfkeli ve katmanlı bir yığına dönüşen bir şarkı ile unutulmaz anlardan birini yaşamamıza neden oluyor. Daha sonra Apostatron / No Light ile gecenin zirveye ulaştığı an geliyor. Sesin mükemmelliği ortamı bir post-rock şölenine dönüştürüyor. Atomos ve A Nothing Expands şarkıları ile Barrens bizlere veda ederken, gecenin ruhuna yakışan şahane bir kapanış da yapmış oluyor ve yaklaşık 45 dakika kaldıkları sahneden büyük alkışlar eşliğinde ayrılarak sahneyi Oh Hiroshima‘ya bırakıyorlar.
21:00’de bizlere merhaba diyen Oh Hiroshima, sahnedeki emin duruşu ve Servant of All parçası seçimiyle büyülü geçecek 1 saat 15 dakikalık performansın fitilini ateşlemiş oluyor. Temelleri Jakob Hemström ve Oskar Nilsson tarafından atılan grup; melankolik melodileri, shoegaze gitar temelleri ve duygu yüklü vokalleri ile daha ilk dakikalardan bizi kendi dünyasına çekmeyi başarıyordu.
Bas gitarda ve ara sıra vokallerde gruba eşlik eden Joakim Liebgott, harika tonlarıyla net bir şekilde müziğin katmanlarını daha da derinleştirirken, grubun atmosferik yapısını sahneye taşımada önemli bir rol oynuyordu. Her bir enstrümanın kendi karakterini ortaya koyduğu, ancak bütüne hizmet etmekten de geri durmadığı bu müzikal yapı, Oh Hiroshima‘nın neden post-rock sahnesinin dikkat çeken gruplarından biri olduğunu bir kez daha ortaya koydu. Meridian ile ivmesini koruyan konser, Wild Iris ile en yoğun hissedilen etkileyici anlarından birine ulaştı. Holding Rivers‘ın grubun en şık ve estetik şarkılarından biri olduğunu ispatlarcasına, hemen hemen salonun tamamı tarafından coşkuyla karşılanması şaşırtmadı. Ascension, Exit Cloud ve Drones ile kapanışı yapıp unutulmaz bir gece yaşatan Oh Hiroshima, neden mükemmel bir grup olduğunu; hüznün içinden yükselen umudu ve bitmeyen mücadeleyi simgelercesine sahnede devleşerek gösterdi. Grup sahneden ayrılırken etkisi salonun dışına taşan bir hatıra bıraktı.
Konser bittikten sonra heyecanla sahnedeki setlisti incelerken, Jakob Hemström birden setlisti bana uzatıp “Alabilirsiniz” dedi. Yüzümdeki gülümsemeyle teşekkür edip, İstanbul‘da müziğini tutkuyla dinleyen çok arkadaşım olduğundan bahsettim. Bunun üzerine Jakob, adeta bu anı taçlandıracak müjdeyi patlattı: Kasım 2027‘de bir konser için mekânı çoktan ayarlamışlar. Bu harika haberi de duyurmuş olalım.
Ses için yollara düşenlere ve gürültüde kendini bulanlara selam olsun!
