Dream Theater‘ın plak şirketinin daha radyo dostu ve kısa şarkılar yazma talebiyle gelen ticari baskılarla, progresif metal çizgisini koruyarak sanatsal özgünlüğünü koruma arasında kaldığı bir albüm olarak kaydettiği Falling into Infinity, uzun bir zamanı ellerindeki materyali plak şirketine kabul ettirmeyle geçen üç yılın ardından 29 yıl önce bugün yayınlanmıştı. Grubun fikir ayrılıkları yaşaması, hatta dağılmayı düşünme noktasına geldiği bu zorlu sürecin ardından çıkan ürünün ise amacına ulaşmış ama hakkı yenmiş başarılı bir albüm olduğunu düşünüyorum. Çoğu devleşme yolundaki grubun daha önceki işlerinde duymaya alışık olmadığımız kadar erişilebilir bir sound’a sahip olsa da, Peruvian Skies, Hollow Years, Hell’s Kitchen, Lines in the Sand, Trial of Tears gibi birçok leziz parça barındıran bir albümün aldığı eleştirileri kendi adıma hep haksız bulmuşumdur. Bu nedenle de, özellikle Octavarium ve sonrasında gruptan sıkça duymaya alışacağımız bu tarzın ilk örneklerini verdiği için gereksiz günah keçisi ilan edildiğini düşünmüşümdür. Albüm ayrıca grubun uzun süre çalışacağı ve en unutulmaz eserlerinden birkaçına birlikte imza atacağı prodüktör Kevin Shirley ile ilk, geçiş döneminde klavyeyi Kevin Moore‘dan alıp Jordan Rudess‘e devredecek olan Derek Sherinian‘la da tek uzunçalar olması sebebiyle de ayrı bir öneme sahiptir.