1967 yılında, aralarında Vangelis ve Demis Roussos’un da bulunduğu bir grup genç Yunan müzisyen, üç albümlük kısa serüvenlerine rağmen dünya çapında büyük ses getirdi. Bu müzisyenlerden başta klavye olmak üzere birçok enstrümanın icracısı Vangelis, sonrasında Chariots of Fire, Blade Runner ve 1492 gibi dev film müziklerine imza attı. Demis Roussos ise 70’lerin en popüler seslerinden biri olmayı başardı. Grubun en büyük eseri olan ve Haziran 1972’de yayımlanan üçüncü albümleri 666’nın hemen ardından dağılmalarının nedeni de tam olarak bu farklı yolların altında yatıyor. Besteci Vangelis ile söz yazarı Costas Ferris’in deneysel vizyonu, Demis Roussos ve diğer üyelerin pop odaklı yaklaşımıyla çatışınca albüm gecikmeli olarak yayımlandı ve ilk çıktığında ticari başarı elde edemeyince ayrılık kaçınılmaz oldu. Oysa Vangelis’in vizyoner müzikleri ve Ferris’in sözleriyle, Yuhanna’nın Vahyi’nden esinlenerek apokaliptik bir sirki sahneye taşıyan bu deneysel progresif rock başyapıtı zamanla hak ettiği değeri gördü; olansa potansiyelini tam olarak yansıtamadan sona ermiş olan bu değerli bir birliktelliğe oldu.