‘Lizard‘; uyanıp kurtulmak için çabaladığınız ama bir türlü uyanamadığınız kabuslardan hallice bir albüm, Fripp’in yazıp yönettiği bir cehennem tiyatrosu. Yine de benim gibi kabusların size yaşattığı kaotik, baskıcı ve belirsiz duyguları seviyorsanız; ‘Lizard‘ sizin için de vazgeçilmez ve “eşsiz” albümlerden biridir.

Bu yıl 55. yaşını kutlayan bu albümün tüm yaratılış süreci, müziğine de olduğu gibi yansıyan büyük bir curcunalar silsilesidir. King Crimson’ın yayımladığı ikinci albüm sonrasında orijinal kadrodaki neredeyse herkes Robert Fripp’in gazabından kaçmış, Fripp ve Sinfield iç çatışmalarıyla baş başa kalmıştır. İkili arasındaki didişmelerle beraber, bana kalırsa Kızıl Kral’ın ömründeki en ilginç kadro kurulmuş; ortaya sevmesi oldukça zor olan, tüm gücünü ve ihtişamını saf kaostan alan bu “sevimsiz” albüm çıkmıştır.

Sevimsiz dediğime bakmayın lütfen çünkü ben bu albümü çok seviyorum. Ancak gerek King Crimson’ın kendi diskografisinde olsun gerekse progresif rock tarihinde olsun, içine girip sevmesi en zor albümlerden birisidir kendisi. Hangi yöne gideceğini bilemeyip aynı anda her yöne gitmeye çalışan, yaratım sürecinde yaşanan bolca kavga ve sinir krizinin izlerini taşıyan Lizard; tüm kargaşasıyla beraber sizi oldukça mistik ve saykedelik bir yolculuğa çıkaran gerçek bir King Crimson deneyimidir.

Son olarak Gordon Haskell’ın ‘Indoor Games’deki kahkahaları kulaklarınızdan eksik olmasın 🙂