Crypta - Shades of Sorrow

Albümdeki şarkılar birbirine genel olarak benzer olsa da bu durum parçalar arasında güçlü bir bütünlük oluşturmuş. Genellikle şarkıların bridge kısımlarında duymaya alıştığımız sololar, bu albümde daha özgür bir şekilde yer almış; kimi zaman bridge’de, kimi zaman ilk verse’den hemen sonra, kimi zaman sonda, hatta bazen intro olarak karşımıza çıkıyor. Bu da parçaların akışına beklenmedik bir dinamizm katmış.

Şarkıların temposu genel olarak oldukça yüksek, bu yüzden dinlerken zaman zaman yorucu olabiliyorlar. Buna rağmen ritmin yavaşladığı ve vokaldeki scream’lerin uzadığı bölümler, duygusal yoğunluğu en güçlü biçimde hissettiren kısımlar bence. Bu duygusal yoğunluğu bu şekilde veren parçalardan biri ‘Stronghold‘. Albümde en sevdiğim iki şarkıdan biri bu. Parçaya hızlı bir ritimle giriş yapıyoruz ve intro’da kısa bir gitar solosu duyuyoruz. Bu solo şarkının bütününde de ara ara oluyor, hatta nakaratlarda da arka planda devam ediyor. Bu parçanın nakaratları da o duygusal yoğunluğu yavaş tempoyla veren tarzda, daha önce bahsettiğim gibi. Beklenmedik anlarda şarkının yavaşlaması ve sonra aniden tekrar hızlı bir tempoyla ve scream’lerle devam etmesi de benim hem bu şarkıyı hem de bu albümü sevme nedenlerimden.

Albümdeki diğer favorimse, en popüler şarkıları olan ‘Lord of Ruins‘. Bu şarkıda da beni çeken şey nakarat, verse’ler ve nakarattan önceki bölümlerin arasındaki ritim/tempo farklılıkları. Şarkının strüktürü alıştığımız, genellikle kullanılan “intro-verse-nakarat-verse-nakarat-bridge-nakarat” tarzında. Bu duymaya alışık olduğumuz yapıyı kullanmış olsalar da kendi içinde ritimle, gitar riff’leriyle ve vokallerle alışık olmadığımız, bu şarkıyı/albümü farklı ve özgün kılan bir dinamiği var.