‘Laminar Flow‘, her ne kadar üç kişilik örgütlü bir mücadele gibi görünse de parçanın genel yapısını Robbins’in estetiği çiziyor. Klasik anlamda bir zirve aramayan, kendi ekseni etrafında dönen bir kompozisyon ne yazık ki ve bu durum yer yer can sıkıcı olabiliyor. Yine de 2.28’de gitarın çılgın atışı ve genel kadro düşünüldüğünde, dinlemeden geçmemek lazım.